« بیانیه جبهه مشارکت دربارۀ ضرورت ابطال انتخابات | اول دفتر | راهپیمائی اعتراضی(2): فاجعۀ کشتار مردم »

راهپیمائی اعتراضی(1): فرشی از بشریت، دریایی از شعور

راهپیمائی آرام حامیان و هواداران مهندس موسوی در روز دوشنبه یک پدیده بی نظیر و شگرف در تاریخ سیاسی ایران بود. در شرایطی که تمامی سایت ها ی حامی بسته و یا فیلتر شده و روزنامه های حامی نیز بسته و یا محدود شده بودند و بحث برگزاری یا عدم برگزاری راهپیمایی به علت عدم صدور مجوز تا آخرین لحظه وجود داشت و مانع دعوت قطعی مردم به حضور گردید و بسیاری نیز به همین دلیل از راهپیمایی باز ماندند، خیل عظیم راهپیمایان که بصورت فشرده در طول مسیر خیابان های انقلاب و آزادی ومسیر های منتهی به آنها شکل گرفت همه را به شگفتی واداشت. فرشی از بشریت در این خیابانها دیده می شد که نظیر آن را جز در مراسم استقبال از امام و نیز تشییع جنازۀ ایشان دیده نشده بود.
مردم بدون آنکه برایشان تسهیلاتی نظیر اتوبوس و مینی بوس تدارک شده باشد و بدون آنکه در طول مسیر ایستگاههای صلواتی حتی برای آب خوردن برپا شده باشد آمده بودند و طول مسیر را با آرامش و سکوت می پیمودند. آنها نشانه های سبز، عکس هایی از میر حسین ودست نوشته هایی از خواست ها وشعارهایشان را حمل می کردند ودستانشان را به علامت پیروزی بالا گرفته بودند و آرام و با متانت در چارچوب تعریف شده برای مطالبۀ برحقشان حرکت می کردند. اگر در بین راه کسی شعار می داد و یا عامل محرکی برای دادن شعار پدیدار می شد، همگی یکپارچه یکدیگر را به سکوت فرامی خواندند. نیروهای انتظامی با سپر و باطوم، بخصوص در خیابان و میدان انقلاب، بوفور دیده می شدند و علی رغم آنکه شایع شده بود به علت عدم صدور مجوز، دستور تیر داده شده است از جانب مردم حساسیتی نسبت به حضور آن همه نیروی ضد اغتشاش بروز داده نمی شد و بعضاً حتی کلمات مهربانانه بین آنها رد و بدل می شد. در آن فرش از بشریت دریایی از شعور و آگاهی، از هر لحاظ، موج می زد و انسان را به وجد می آورد. همه از اینکه جزئی از این جمعیت بزرگ وباشعور هستند خرسند بودند و به آن می بالیدند.
در طول مسیر چند مرکز پلیس و بسیج وجود داشت که نیروهای بسیاری با آرایش ضد شورش در آنها مستقر بودند امااز هیچ طرف حساسیتی به یکدیگر بروز داده نمی شد.
در حوالی خیابان جمال زاده بودیم که مهندس موسوی سوار بر یک اتومبیل شاسی بلند آمد و از داخل دالانی که برای عبور او گشوده شد عبور کرد و جمعیت برای او ابراز احساسات کردند. در مقابل مسجد دانشگاه صنعتی شریف نیز آقای کروبی بر یک بلندی ایستاده بود و مردم برای او و موسوی شعار حمایت می دادند.

نزدیک میدان آزادی جمعیتی که نزدیک چهار ساعت پیاده روی کرده بودند تا به آنجا برسند کم کم شروع به دادن شعار کردند. این شعار ها همگی ناظر بر حمایت از مهندس موسوی، اعتراض به نتایج انتخابات و گفته های اهانت آمیز روز گذشتۀ احمدی نژاد در میدان ولی عصر تهران بود. من کلیه شعارهایی را که شنیدم یادداشت کردم که در زیر می آورم.
گفته بودیم اگر تقلب بشه - ایران قیامت می شه
تا حمدی نژاده - هر روز همین بساطه
می جنگم - می میرم - رأیمو پس می گیرم
دولت کودتا - استعفا - استعفا
رأی ما رو دزدیدن - دارن باهاش پز می دن
دروغ گو - دروغ گو - پرچم ایران منو پس بده
احمدی دروغ گو - 63درصدت کو
احمدی بگوش باش - ما مردمیم نه اوباش
خس و خاشاک توئی - دشمن این خاک توئی
دروغ گو – دروغ گو – من به تو رأی ندادم
نصر من الله و فتح قریب - مرگ (وای) بر این دولت مردم فریب
بازم تقلب شده - احمدی سید شده
مرگ بر دیکتاتور- چه شاه باشه چه دکتر
آخر هفته - احمدی رفته
هالۀ نورو دیده - رأی ما رو ندیده
مدعی عدالت - خجالت - خجالت
برادر شهیدم - پرچم ایرانمو پس می گیرم
ایرانی می میرد - ذلت نمی پذیرد
ایرانی می میرد - ذلت نمی پذیرد
سکوت هر مسلمان - خیانت است به قرآن
کروبی زنده باد - موسوی پاینده باد
خمینی کجایی - موسوی تنها شده

دنبالك

TrackBack URL for this entry:
http://gollejeh.com/cgi-bin/mt334/mt-tb.cgi/139

ارسال نظرات

(If you haven't left a comment here before, you may need to be approved by the site owner before your comment will appear. Until then, it won't appear on the entry. Thanks for waiting.)

 

all right reserved for dreamdesign.ir  - © Copyright 2007