شهید رحیمی ورودی 56 بود ومن ورودی 57 بودم . ترم اول تحصیل ما با انقلاب مصادف شد و در نتیجه دانشگاه تعطیل شد و عملا من بعد از انقلاب با ایشان در دانشکده آشنا شدم. در برنامه های کوه آشنایی من با ایشان تا حدودی بیشتر شد تا اینکه آشنایی نزدیکتر ما زمانی صورت گرفت که در مجمع عمومی اسفند سال 58 هر دو به عضویت شورای مرکزی انجمن اسلامی دانشکده انتخاب شدیم. تا قبل از آن , ایشان را می شناختم ولی رابطۀ خیلی نزدیکی با ایشان نداشتم.
برای آشنایی با فضای آن دوران باید بگویم که از زمان قبل انقلاب محلی به نام کتابخانه اسلامی وجود داشت که بین همه گروه ها مشترک بود و همه ی بچه مسلمان ها در آن فعالیت می کردند. در اردیبهشت سال 58 گروهی تحت عنوان انجمن دانشجویان مسلمان در دانشگاه های سراسر کشور اعلام موجودیت کرد که اینها در حقیقت هواداران مجاهدین خلق بودند ولی از ابتدا این مسئله را اعلام نکردند. درمقابل اینها 5 نفر از دانشجویان دانشکده پزشکی(دکترسیدمحمدرضا خاتمی، دکترمجتبی سالاری فر، دکترعلی بیطرف، شهید حبیب برادران توکلی و دکتر محمدرضا بلوکی مقدم) کانون فعالیت های اسلامی که بعدها تحت عنوان انجمن اسلامی دانشجویان خوانده شد را در مقابل هواداران مجاهدین خلق پایه گذاری کردند. دفترش هم در کریدورجنوبی(سالن شهدا) بعد از استیشن(نگهبانی)، اولین اتاق قرارداشت. آن زمان تقریباً هر اتاق کریدور جنوبی متعلق به یک گروه بود. کانون فعالیت های اسلامی، حزب توده، فداییان خلق، جنبش مسلمانان مبارز و...
شهید رحیمی جزو سابقون انجمن و ورودی 56 بود و نسبت به بقیه افراد از مطالعات عمیق تر مذهبی برخوردار بود ولی جزو گروه 5 نفری که انجمن را بناگذاشتند نبود.
افرادی که آن زمان به عضویت شورای مرکزی انتخاب شدند عبارت بودند از: سیداحمدرحیمی، خانم دکتر قاضی زاده , دکتر سالاری فر ، بنده و فکر کنم شهید توکلی
البته قبل از آن در تابستان سال 58، من برای انجام یک سری کارهای فرهنگی و برگزاری کلاس های عقیدتی برای گودنشینان دروازه غار(خزانه) ایشان را معرفی کرده بودم که از مهر 58 سید احمد هفته ای یک روز به آنجا می رفت و برای آنها کلاس می گذاشت واین از جمله آشنایی های ما قبل از عضویت در شورای مرکزی انجمن بود.
در شورای مرکزی ما بیشتر با یکدیگر مانوس شدیم. خصوصا اینکه علقه های مذهبی ما بیشتر به یکدیگر نزدیک بود زیرا در آن زمان شهید رحیمی پایه های فکری سنتی تری نسبت به بسیاری از افراد انجمن داشت و برای مثال گرایش او به روحانیت و مراجع بارزتر بود. برخلاف بسیاری از اعضای دیگر که پایه فکری خود را از دکتر شریعتی گرفته بودند، او اینگونه نبود. من هم اینگونه نبودم و به همین دلیل با یکدیگر احساس قرابت بیشتر می کردیم. به همین خاطر گاهی اختلافاتی بین او و سایر اعضا پدید می آمد. این ارتباط ما تا زمان انقلاب فرهنگی وتعطیلی دانشگاه ها ادامه داشت.
شهید رحیمی در زمره ی دانشجویان خط امام بود که به لانه ی جاسوی رفته بود. من جزء گروهی نبودم که از ابتدا داخل آن مجموعه باشم ولی بعداً، به دنبال قضایای انقلاب فرهنگی به ایشان پیوستم.
شهید رحیمی فرد اهل مطالعه ای بود و به همین دلیل هم سخنور توانایی بود. ایشان به دلیل قدرت بالای سخنرانی اش شناخته شده بود. ازجمله اولین تماس های نزدیک من با ایشان زمانی بود که به مناسبت سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی نمایشگاه بزرگی در کریدور جنوبی برپا کرده بودیم و یک سلسله سخنرانی هایی را هم در تالار ابن سینای دانشکدۀ پزشکی تدارک دیده بودیم. از جمله افرادی که به عنوان سخنران دعوت کرده بودیم مرحوم سید احمد خمینی بود. اما به دلیل ناهماهنگی هایی که پیش آمد متوجه شدیم که ایشان تشریف نمی آورند. جمعیت بسیار زیادی برای شنیدن سخنرانی ایشان آمده بودند، تا جایی که تالار ابن سینا و محوطه اطراف دانشکده از جمعیت پر شده بود. ما هم چاره ای نیافتیم جز این که به جای سید احمد خمینی ، سید احمد رحیمی را برای سخنرانی بفرستیم که اتفاقاً سخنرانی خیلی خوبی هم کرد و اگر از جمعیت بیرون سالن هرکسی می پرسید گفته می شد سخنران سید احمد است!
آن زمان محبت زیادی بین ما شکل گرفته بود و پس از تعطیلی دانشگاه به دنبال انقلاب فرهنگی، ایشان هرزمان که به تهران می آمد حتما به ما هم سر می زد.
پس از شهادتش توفیق داشته ام دوبار به بیرجند بروم و هر بار نیز موفق به زیارت مزار وی بشوم. البته ماجراهای ایشان در بیرجند و مشهد ماجراهای دردناکی است از این نظر که چگونه برخی ایشان را به انزوا کشاندند. نامهربانی ها تا آنجا ادامه داشت که درحالی که عضو شورای فرماندهی سپاه خراسان بود به عنوان یک رزمنده بسیجی عادی به جبهه رفت و به شهادت رسید
آخرین باری که احمد به تهران آمده بود او را دیدم. با هم به خانه پدری من رفتیم. شب را آنجا اقامت داشت و فردا صبح به سمت جبهه حرکت کرد. مدت زیادی نگذشت که خبر شهادتش رسید. خدا رحمتش کند.