« آیا انتخابات بازی است؟ | اول دفتر | شکوری‌راد: حزب مشارکت از حضور مهندس موسوی استقبال می‌کند »

به هوش باشیم !

پیکر پاک شهید عزت الملوک کاووسی دانشجوی سال دوم پزشکی دانشگاه تهران که در روز پیروزی انقلاب اسلامی یعنی 22بهمن سال 57 به هنگام امداد به مجروحان درگیری های آن روز در میدان 24 اسفند که اکنون میدان انقلاب نامیده می شود به شهادت رسید در کنار باند هلی کوپتر بیمارستان هزار تختخوابی که به میمنت فرود هلی کوپتر امام(ره) در روز 12 بهمن بنام امام خمینی نام گذاری شده بود به خاک سپرده شد. این بیمارستان متعلق به دانشگاه تهران است و آن خواهر اولین شهیدی است که در محیط دانشگاهی به خاک سپرده شده است. بعد ها در آن محل یک مرکز تصویربرداری بزرگ ساخته شد و مزار آن شهید درمحل مناسبی در کنار در ورودی آن قرارگرفت. من به سبب شغلم در دانشگاه، حداقل هفته ای یک بار به آن محل می روم و این توفیق را دارم که در اکثر موارد با مشاهدۀ آن مزار شریف برای وی و سایر شهدای دانشکده پزشکی که اغلب از دوستان دورۀ دانشجوئی ام بوده اند فاتحه ای بخوانم. هر سال هم مراسمی برای آن شهید بر سر مزارش برگزار می شود. مدفن این شهید بزرگوار در این محل نه تنها هیچ مشکلی ایجاد نکرده بلکه معنویتی ارزشمند را نیز در محیط موجب شده است. نه کسی از وجود آن در آنجا نا راضی است و نه کسی به فکر سوء استفادۀ از آن است.
یادم هست دو سه سال بعد وقتی شهید جواد عزلت که هم دوره ای ما در دانشکده بود در جبهه های غرب کشور به شهادت رسید، بدلیل آن که خانواده او ساکن عراق بودند و چندان کسی را در ایران نداشت، ما تلاش کردیم پیکر پاکش را در دانشگاه به خاک بسپاریم تا پس از مرگ نیز غریب نماند. اما مسئولان وقت دانشگاه و وزارت علوم با درخواست ما موافقت نکردند و ناگزیر در بهشت زهرا به خاک سپرده شد.
این ها را گفتم تا معلوم باشد که اصل موضوع مسبوق به سابقه است و حداقل من نمی توانم ذهنیت منفی در این زمینه داشته باشم. با این حال از این که اکنون مبادرت به دفن بقایای پیکرپاک شهدای گمنام در دانشگاه ها می شود بسیار ناخشنود هستم. احساس می کنم این شهداء امروز دستمایه یک حرکت سیاسی شده اند و بد تر از آن این که حاملان این اغراض سیاسی نه تنها خون شهداء بلکه حیثیت و شأن رهبری را نیز به همراه آن وارد عرصۀ مناقشات سیاسی خود کرده اند.
در این کشور هر کس هر مقدار هم که با مسئولان یا حتی اصل نظام مشکل داشته باشد، حرمت شهیدان بخصوص شهدای دفاع مقدس را حفظ می کند. آنها شهید دفاع ازکشوری هستند که برای همۀ شهروندان آن عزیز است. اگر هدف، بهره گیری از معنویت شهداست آیا به خاک سپردن آنها در جایی که با مخالفت مواجه می شود و کار به زد و خورد واستفاده از قوای قهریه می انجامد، چنین هدفی را تأمین می کند. بخدا قسم من فکر نمی کنم آن شهیدان از رفتاری که با آنها می شود راضی باشند. پیکر پاک آنها پس از سالها غربت و دوری نباید مستمسکی برای رفع و رجوع تعارضات سیاسی باشد. آن دانشجوی معترض و مخالف هم که در این تعارضات، نا خود آگاه حیثیت شهید را در مقابل خود می بیند نه در کنار خود، آسیب معنوی می بیند. چه کسی مسئول این آسیب هاست؟

با این همه ، اصل مسأله اینها نیست. مسأله این است که چرا اکنون و به این گونه این کار دنبال می شود. چرا محیط های دانشگاهی تحریک می شوند. به گمان من سناریوی فاجعۀ کوی دانشگاه آگاهانه در حال تکراراست. اکنون که باز می گردیم و به حوادث آن روزها می نگریم می بینیم که چگونه اصلاح طلبان و بخصوص دانشجویان اسیر آن توطئه شدند و چگونه حرکت آرام و پویای اصلاحات به دست انداز افتاد و چگونه انرژی و پتانسیل موثر دانشگاهها تحلیل رفت و بعضاً به انحراف کشیده شد تا جایی که شعار عبور از خاتمی از دل آن تحریکات در آمد ودانشجوی سرخورده، متحیرو دچار رادیکالیسم، جهت گیری خود را گم کرد و به خود زنی در درون جبهۀ اصلاحات پرداخت.
ما باید منتظر و آماده برای بیشتر از این ها باشیم. خاتمی امروز پر فروغ تر از آن است که بتوانند به راحتی خودش را هدف قرار دهند.هر چه می خواستند در مورد اوگفته اند و کرده اند اما او هر روز محبوب تر و پر فروغ تر شده است. افشا گری و حملۀ مستقیم در بارۀ خاتمی رسواست و اثری ندارد. بر اساس وضعیت فعلی رأی آوری خاتمی در انتخابات آینده قطعی است بنابر این بدیهی ست مخالفان او بی کار نمی نشینند.هر روز برنامه ای و یا توطئه ای را علیه او و برای بر هم زدن وضعیت فعلی اجرا خواهند کرد. اگر نتیجۀ دفن باقی ماندۀ پیکر پاک شهدا در دانشگاهها گسترش در گیری ها،بازداشت ها و معطوف کردن ذهن دانشجویان به موضوعات مربوط به خود ودر نتیجه بازداشتن آنها ازاهداف و نقش آفرینی های کلان و بزرگتر بشود و دانشجو به سمت عصبانیت و رادیکالیسم رانده شود می توان یقین کرد که این هم یک برنامۀ طراحی شده نظیر آنچه در کوی دانشگاه اتفاق افتاد، است. آیا بهتر نیست بجای حسرت خوردن های بعد، امروز به هوش باشیم و در دام توطئه نیافتیم.

دنبالك

TrackBack URL for this entry:
http://gollejeh.com/cgi-bin/mt334/mt-tb.cgi/111

نظرات

محمد مهدی میرزایی پور :

به نام خدا
سلام آقای شکوری راد
وزارت علوم آن موقع به شما گفت که نباید شهداء را در دانشگاه دفن کنید. خوب شما هم تبعیت کردید. چرا؟ چون قانون جمهوری اسلامی می گوید. شما نگفتید که نخیر خوب است در دانشگاه دفن شود و ما برایش مبارزه می کنیم. چرا؟ چون شما قوانین جمهوری اسلامی را قبول داشتید.
امروز وزارت علوم اجازه می دهد که آن کار انجام بشود. عده ای مخالف هستند. خوب اشکالی ندارد ولی باید به قانون احترام بگذارند. اگر همان روز هم شما قانون را زیر پا می گذاشتید مورد مذمت واقع می شدید. چرا شما امروز فراموش کرده اید که باید قانون جمهوری اسلامی را رعایت کرد؟ چرا به ان هایی که می خواستند به شهدا بی احترامی بکنند اعتراض نمی کنید؟ چرا به آن هایی که می خواستند به جای اظهار نظر اعمال نظر بکنند اعتراض نمی کنید؟
همگی با سرعت به سوی مرگ می رویم. شاید دقایقی دیگر باشد باید مدام خودمان را بسنجیم.
خدانگهدار

شکوری: البته من فکر می کنم هر گونه دفن جناز خارج از محدودۀ گورستانها منع قانونی داشته باشد و وزارت علوم آن موقع هم شاید به همین دلیل مخالفت کرده باشد.الان هم متولی تامین محل برای دفن مردگان هر شهر شهرداری می باشد و فکر می کنم اگر منع قانونی هم وجود نداشته باشد، مجوز شهردری را می خواهد. فکر نمی کنم برای دفن شهدا در دانشگاهها مجوز شهرداری اخذ شده باشد.

 

ُسید علی :

سلام خوبین با همه احترام به نظرات شما اما به نظرم تجلیل از شهدا در همه مواقع مظلومانه بودند. چرا ما شهیدان رو وامدار برخی مسائل می کنیم. ارزش و مقام شهدا بیش از کلمات ما هست و ما غافلیم. راه شهدا جهاد در راه مخالفت با جهالت و بدعت ها در برابر اسلام راستین بود.

 

ارسال نظرات

(If you haven't left a comment here before, you may need to be approved by the site owner before your comment will appear. Until then, it won't appear on the entry. Thanks for waiting.)

 

all right reserved for dreamdesign.ir  - © Copyright 2007