بعدازظهر چهارشنبه خبر درگذشت مرحوم محمد علی سعدایی را شنیدم. اگرچه ناراحتی قلبی او را از قبل می دانستم اما باز هم خبر تکان دهنده بود.سعدایی را فقط کسانی که از نزدیک با او کار کرده باشند حقیقتاً می شناسند. بسیار پرکار و کارآمد. به اندازه چند نفر کار می کرد ولی به اندازه نصف نفر هم سر و صدا نداشت. خیلی شریف و خیلی درست بود و به خاطر همین هم نامردها اخیراً خیلی اذیّتش کردند.خدا آنها را نبخشد.دستشان از او کوتاه شد تا بتوانند از او حلالیت بگیرند.
در مراسم تشییع او خیلی ها آمده بودند. آنها یی که قدر این گونه مردها را می شناسند و از دست دادن آنها را مصیبت ملی میدانند. در تشییع با شکوه او در تهران همه می گریستند بخصوص وقتی دختران سفید پوش او بر جنازه پدر افتادند وعزاداری کردند. از دست دادن پدری به خوبی و مهربانی آقاسعید درد و مصیبت کمی نیست که تحمل آن از عهده فرزندان برآید.